Nowa skamielina ujawnia jednego z największych ssaków lądowych jakie kiedykolwiek znaleziono

Czaszka licząca 26,5 miliona lat znaleziona w północno-zachodnich Chinach została zidentyfikowana jako kolejny wymarły gatunek nosorożca olbrzymiego, jednego z największych ssaków, jaki kiedykolwiek żył na ziemie.

Skamielina jest wyjątkowo dobrze zachowana, a po dokładnej analizie naukowcy nazwali ją Paraceratherium linxiaense – szósty gatunek nosorożca bezrogiego odkryty w Eurazji.

Trudno wywnioskować dokładny rozmiar bestii na podstawie samej czaszki, ale inne skamieliny Paraceratherium sugerują, że stworzenia te kiedyś poruszały się na czterech zaskakująco chudych nogach a ich ramiona były na wysokości około 4,8 metra – wysokość najwyższych współczesnych żyrafy. Dzisiejsze nosorożce mają zaledwie dwa metry wysokości.

Chociaż brak kompletnych skamielin utrudnia ustalenie wagi, szacunki wahają się od 11 do 20 ton – mniej więcej tyle samo, co trzy do pięciu słoni afrykańskich razem wziętych.

Sądząc po czaszce, według naukowców P. linxiaense może być największym nosorożcem olbrzymim (chociaż zespół nie podaje żadnych obiektywnych wymiarów).

Ogromna czaszka nosorożca P. linxiaense. (Tao Deng)

W porównaniu do innych znalezionych skamieniałości nosorożców olbrzymich, nowo odkryty gatunek ma stosunkowo krótką trąbę i długą szyję, z głębszą jamą nosową.

Cechy te bardziej przypominają gigantycznego nosorożca P. lepidum, który został znaleziony w Kazachstanie i innych regionach północno-zachodnich Chin. Inny gatunek znaleziony dalej na południe, zwany P. bugtiense , jest mniejszy i ma płytszą jamę nosową.

Skamieniałości skłania naukowców do myślenia, że ​​gigantyczne nosorożce kiedyś migrowały z Wyżyny Mongolskiej do północno-zachodnich Chin i Kazachstanu oraz do Pakistanu, prawdopodobnie przez Tybet. Gigantyczne nosorożce dostosowywały się do swoich nowych środowisk a to prowadziło do rozgałęzień w obrębie gatunku w oligocenie między 34 a 23 milionami lat temu.

Analiza filogenetyczna zespołu umiejscawia P. linxiaense gdzieś w środku tej wędrówki, tuż przed tym, jak gigantyczne nosorożce przedostały się przez Tybet.

Możliwe, że w tym czasie na płaskowyżu tybetańskim znajdowała się mozaika lasów i otwartych krajobrazów. W takim środowisku gigantyczne nosorożce nie miałyby problemu ze znalezieniem ogromnej ilości liści i zarośli, które prawdopodobnie musiałyby zjeść, aby utrzymać swoje masywne ciała przy życiu.

„Te odkrycia wskazują na możliwość, że gigantyczny nosorożec mógł przejść przez region tybetański, zanim stał się wyżej położonym płaskowyżem, jakim jest dzisiaj” – stawia hipotezę zespół badaczy.

Stamtąd mógł dotrzeć do subkontynentu indyjsko-pakistańskiego w epoce oligocenu, gdzie znaleziono inne okazy nosorożców olbrzymich.

Szacunkowy rozmiar P. transouralicum (trzeci od lewej) w porównaniu z rozmiarami ludzi, innych dużych ssaków i dinozaura Patagotitan mayorum .

Dziś nosorożce są znane ze swoich rogów a ich ewolucja zajęła trochę czasu – większość przodków nosorożców ich nie miała. W rzeczywistości prehistoryczne nosorożce przez długi czas przypominały tapiry, które same w sobie przypominają nieco dzikie świnie.

Paraceratherium to podrodzina superrodziny Rhinocerotoidea, do której należą współczesne nosorożce. Przez 11 milionów lat żyły na ziemi Ziemię, od dalekiej północnej Mongolii po Pakistan. Nikt nie wie, co spowodowało ich wyginięcie.

Badanie zostało opublikowane w Communications Biology.

Źródło: CARLY CASSELLA

An Oligocene giant rhino provides insights into Paraceratherium evolution

Zdjęcie: Yu Chen

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x