Detektory bomb atomowych odkrywają tajemniczą populację płetwali błękitnych ukrywających się w Oceanie Indyjskim

Naukowcy odkryli na Oceanie Indyjskim zupełnie nową populację karłowatych wielorybów [ang. pygmy blue whale], którym udało się uniknąć wykrycia przez dziesięciolecia pomimo ich ogromnych rozmiarów.

Naukowcy odkryli tajemnicze walenie, analizując dane akustyczne zebrane przez podwodny system wykrywania bomb atomowych, które ujawniły wyjątkową pieśń, której naukowcy nigdy wcześniej nie słyszeli.

Nowa populacja wielorybów karłowatych (Balaenoptera musculus brevicauda) – mniejszego podgatunku płetwala błękitnego, który osiąga maksymalną długość 79 stóp (24 metry) – jest obecnie nazywana populacją Chagos, od grupy wysp na Oceanie Indyjskim w pobliżu legowiska grupy.

„Wciąż odkrywamy brakujące populacje największego zwierzęcia, jakie kiedykolwiek żyło” – powiedziała dla Live Science Tracey Rogers, ekolog morski z University of New South Wales (UNSW) w Australii. „To świadectwo trudności studiowania życia w oceanie”.

Wykrywacze bomb
„Płetwal błękitny jest generalnie trudny do znalezienia” – powiedziała dla Live Science główna autorka Emmanuelle Leroy, habilitantka w UNSW. „Zostały one doprowadzone na skraj wyginięcia przez przemysłowe połowy wielorybów i bardzo powoli się odradzają”.

Według Centrum Różnorodności Biologicznej obecnie na półkuli południowej żyje około 5 000 do 10 000 płetwali błękitnych, w porównaniu z populacją sprzed wielorybnictwa liczącą tam około 350 000. Te nieliczne, które pozostają, są często samotne i rozmieszczone na dużych obszarach geograficznych, co sprawia, że ​​łatwo je przeoczyć, powiedziała Leroy.

„Najlepszym sposobem ich badania jest pasywny monitoring akustyczny” – powiedziała Leroy. „Ale to oznacza, że ​​musimy mieć hydrofony nagrywające w różnych częściach oceanu”.

Zwłaszcza na Oceanie Indyjskim istnieje ograniczona liczba naukowych systemów akustycznych. Dlatego zespół zwrócił się do podwodnych detektorów bomb jądrowych należących do Organizacji Traktatu o Całkowitym Zakazie Prób Jądrowych (CTBTO) — międzynarodowej grupy, która wykorzystuje globalną podwodną sieć przekaźników akustycznych do wykrywania nielegalnych testów bomb jądrowych w oceanach. Dało to naukowcom dostęp do długoterminowego zestawu danych dotyczących dźwięków na Oceanie Indyjskim.

„Dane CTBTO są ważnym międzynarodowym atutem” – powiedziała Rogers. „Myślę, że to fajne, że ten sam system, który chroni świat przed bombami atomowymi, jest dostępny dla naukowców i pozwala wielu naukowcom, w tym nam, prowadzić badania morskie, które nie byłyby możliwe bez tak wyrafinowanych systemów hydroakustycznych”.

Po przeanalizowaniu danych naukowcy odkryli konkretną pieśń płetwala błękitnego, której wcześniej nie słyszano.

„Pieśni płetwala błękitnego są bardzo proste w tym sensie, że są powtórzeniem tego samego wzoru” – powiedziała Leroy. „Ale każdy podgatunek i populacja płetwala błękitnego ma inny rodzaj pieśni”.

Ogólnie rzecz biorąc, pieśni płetwala błękitnego są długie, mają niską częstotliwość – czasami poniżej tego, co ludzie są w stanie słyszeć (poniżej 20 Hz) – wysoką intensywność i są powtarzane w regularnych odstępach czasu. Ale różne grupy wielorybów mają nawoływania, które różnią się czasem trwania, strukturą i liczbą odrębnych sekcji.

Pieśń Chagos, należąca do nowej populacji wielorybów karłowatych, składa się z trzech części, z których pierwsza jest najbardziej złożona, po której następują dwie podstawowe części.

„Ta nowa pieśń wielorybów była dominującą częścią pejzażu dźwiękowego na Środkowym Równikowym Oceanie Indyjskim od prawie 18 lat” – powiedziała Rogers. Ze względu na powszechność pieśni naukowcy są przekonani, że należy ona do zupełnie nowej populacji, a nie tylko do kilku samotnych osobników. Jednak dokładna wielkość tej nowej populacji pozostaje tajemnicą.

„Niestety nie mamy pojęcia o wielkości populacji wieloryba karłowatego” – powiedziała Leroy. „Akustyczne [ankiety] nie mogą jeszcze dostarczyć nam tych informacji”.

„Znalezienie nowej populacji wielorybów karłowatych na półkuli południowej jest ekscytujące” – powiedziała Rogers. „Zwiększa globalną populację, o której wcześniej nie zdawaliśmy sobie sprawy”.

Identyfikacja wizualna jest nadal potrzebna do ostatecznego potwierdzenia istnienia populacji Chagos, ale naukowcy są przekonani, że będzie to tylko kwestia czasu.

W grudniu 2020 r. w innym badaniu z wykorzystaniem pomiarów akustycznych, których współautorami były Rogers i Leroy, odkryto kolejną nową populację płetwali błękitnych w pobliżu Omanu.

„To prowadzi nas teraz do pięciu populacji płetwala karłowatego na Oceanie Indyjskim” – powiedziała Rogers, czyniąc ten obszar gorącym punktem dla podgatunku.

Odkrycia te „nie byłyby możliwe” bez badań akustycznych, powiedziała Rogers.

Źródło: Harry Baker

A new blue whale song-type described for the Arabian Sea and Western Indian Ocean

Multiple pygmy blue whale acoustic populations in the Indian Ocean: whale song identifies a possible new population

Zdjęcie: Shutterstock

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x