Gigantyczna postać wyryta na angielskim zboczu może być portretem nagiego boga sprzed 1000 lat

Archeolodzy zaczynają odkrywać tajemnicę otaczającą 55-metrowego nagiego giganta wyrzeźbionego na angielskim zboczu wzgórza.

Do tej pory naukowcy zakładali, że postać – wymachująca nieproporcjonalnie dużym maczugą – została wyryta na zboczu wzgórza w Dorset w południowo-zachodniej Anglii, w czasach prehistorycznych lub rzymskich (od 43 do 410 r.), a być może nawet w XVII wieku.

Jednak nowe badanie archeologiczne przeprowadzone przez brytyjskie National Trust dowiodło, że tak zwany Gigant z Cerne Abbas [ang. Cerne Abbas Giant] pochodzi, że średniowiecza –  z późnego okres saksońskiego, prawdopodobnie X wieku. To zaskakujące odkrycie dla naukowców, ponieważ najwcześniejsze znane wzmianki o gigancie pochodzą z 1694 r., co oznacza, że ​​gigantyczne i trudne do przeoczenia dzieło sztuki było w jakiś sposób przeoczane przez wieki.

„Nie tego się spodziewano” – powiedział w oświadczeniu Mike Allen, niezależny geoarcheolog współpracujący z National Trust. „Wielu archeologów i historyków uważało, że był prehistoryczny lub post-średniowieczny, ale nie średniowieczny. Wszyscy się mylili, co czyni te wyniki jeszcze bardziej ekscytującymi”.

Naukowcy badali giganta, wykopując próbki kredy z stóp i łokci; z tych próbek wyodrębnili ziarna kwarcu, które przeanalizowali za pomocą techniki datowania metodą optyczną [ang.optically stimulated luminescence].

Technika ta wykorzystuje fakt, że gdy kryształy kwarcu zostaną zakopane pod ziemią, nie będą już bezpośrednio wystawiane na działanie promieni słonecznych. Zamiast tego kryształy powoli absorbują niskie poziomy naturalnego promieniowania z gleby i osadu, który je otacza; to tak zwane promieniowanie jonizujące wzbudza elektrony w sieci krystalicznej [ang. crystal lattice] , których pewna liczba zostaje uwięziona w dziurach w strukturze sieci. Kiedy te uwięzione elektrony są ponownie stymulowane przez światło, również emitują światło, które świeci jaśniej, im dłużej kryształy absorbują podziemne promieniowanie. Mierząc tę ​​jasność, naukowcy są w stanie obliczyć, kiedy kryształ został po raz pierwszy zakopany.

Odkrycie ponownie rozpaliło ogień długotrwałej debaty wśród archeologów i historyków na temat możliwego znaczenia olbrzyma, rywalizujące teorie umieszczają rzeźbę w prawie każdym okresie historii Anglii – w tym teorie sugerujące, że postać reprezentowała Herkulesa lub była to XVII-wieczna parodia angielskiego męża stanu Olivera Cromwella.

Zakres dat wskazany przez naukowców wskazuje jednak, że kreda użyta do rzeźbienia użyto między 650 a 1310 rokiem.

„Pobliskie opactwo Cerne zostało założone w 987 r., a niektóre źródła uważają, że opactwo powstało w celu nawrócenia miejscowych z kultu wczesnego anglosaskiego boga znanego jako „Heil” lub „Helith”. Wczesna część naszego zakresu dat prowadzi do pytania: „Czy olbrzym był pierwotnie przedstawieniem tego boga?” – powiedział w oświadczeniu Martin Papworth, starszy archeolog National Trust.

Ale tę teorię można zakwestionować dowodami, że nie każda część olbrzyma jest w tym samym wieku. Dalsze badania innych próbek pobranych z tego miejsca dały późniejsze daty – do 1560 r. Allen odkrył mikroskopijne ślimaki w próbkach osadów należących do gatunków, który pojawił się w Wielkiej Brytanii w późnym średniowieczu, w XIII i XIV wieku, według naukowców wydaje się to sugerować, że gigant został ponownie odkryty i na nowo wyryty. Ale biorąc pod uwagę, że nie ma archeologicznych dowodów na to, że był zakryty, jak mógł zaginąć na tak długo?

„Mogło z łatwością całkiem zarosnąć” – powiedział Timothy Darvill, archeolog z Uniwersytetu Bournemouth w Anglii, który nie brał udziału w badaniu. „Po wyryciu rowu i zasypaniu go kredą, całość nie wymaga wielu konserwacji, aby zachować obecny wygląd. Ale ziemia wokół może łatwo pokryć się trawą, krzewami i krzakami i może ukryć olbrzyma”.

Ten proces zakrywania i odkrywania, być może wiele razy, mógł doprowadzić do wielu zmian ikonograficznych olbrzyma, w tym późniejszego dodania jednej z jego najważniejszych cech: penisa we wzwodzie.

„Kiedy go na nowo odkrywali, mogli dodać trochę tu czy tam” – powiedział Darvill.

Dodanie fallusa o długości 8 metrów – większość archeologów zgadza się, że jest to prawdopodobnie “nowszy dodatek” – zgodnie z badaniem w czasopiśmie Antiquity, dało gigantowi dwudziestowieczną reputację związaną z zwiększaniem płodności.

„Kiedy robiliśmy program dla telewizji o gigancie, wiele osób zgłaszało się, twierdząc, że zostali na nim poczęci” – powiedział Darvill, odnosząc się do programy BBC zatytułowanego „The Cerne Giant: An Antiquity on Trial”. „Nie wiem, czy istnieje wiele weryfikowalnych sposobów ustalenia tego”.

Naukowcy mają teraz nadzieję zawęzić zakres dat “stworzenia giganta”, a także dowiedzieć się więcej o tym, jak gigant zmieniał się w czasie. Archeolodzy rozważają również przeprowadzenie podobnych analiz dwóch innych zachowanych w Anglii postaci ze starożytnych wzgórz: Long Man z Wilmington i Uffington White Horse.

Źródło: Ben Turner

National Trust archaeologists surprised by likely age of Cerne Abbas Giant

The Cerne Abbas Giant: 1764–1980

Zdjęcie: National Trust Images/Mike Calnan/James Dobson

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x