Epicka skamielina kałamarnicy zabitej w połowie swojego posiłku ​​

We wczesnym okresie jurajskim istota podobna do kałamarnicy była w trakcie pożerania skorupiaka, kiedy została zaatakowana przez inna bestie morską – prawdopodobnie rekina – który wgryzł się w jej miękki bok i zabił ją – jak wynika z nowych badań.

Rekin odpłynął, ale skorupiak i zwierzę podobne do kałamarnicy – istota z dziesięcioma ramionami należąca do rządu belemnitów – opadli na dno morza. Skamielina została odkryta na terenach dzisiejszych Niemiec.

Skamielina sprzed 180 milionów lat jest „wyjątkową”, jest jedną z około „10 okazów belemnitów z [dobrze zachowanymi] tkankami miękkimi na całym świecie” – powiedział główny badacz Christian Klug, kustosz Muzeum Paleontologicznego Uniwersytetu w Zurychu i profesor w swoim Paleontologicznym Instytucie.

Skamielina pokazuje również, jak drapieżniki czasami same stają się ofiarą. „Drapieżniki są szczęśliwe, gdy jedzą, zapominając o zwracaniu uwagi na otoczenie i potencjalne zagrożenie” – powiedział Klug. – To może wyjaśniać pochodzenie odkrytej skamieliny, ale nie ma na to dowodów.

Skamielina stała się również inspiracją do stworzenia nowego terminu: pabulite, od łacińskich słów „pabulum” i „lithos”, które oznaczają odpowiednio „pokarm” i „kamień”. Pabulite odnosi się do „resztek” posiłku, które nigdy nie dostają się do układu pokarmowego drapieżnika, a ulegają skamienieniu – w tym przypadku pabulite pozostawiłby przedstawiciel belemnitów, napisali naukowcy w badaniu.

Pabulite może „dostarczyć dowodów na niepełne drapieżnictwo”, co jest prawdopodobnie tym, co się tutaj zdarzyło, napisali naukowcy w badaniu. W rzeczywistości możliwe jest, że rekin celowo celował w miękkie części belemnita, a nie w jego spiczastą twardą końcówkę, znaną jako rostrum [wieloznaczne pojęcie z anatomii zwierząt, zwykle stosowane dla określenia struktury o dziobowatym kształcie]. Kręgowce prawdopodobnie nauczyły się unikać trudnej do strawienia rostry, w wyniku czego mogły „odgryźć miękkie części, które były słabo chronione” – napisali naukowcy w badaniu.

“Niezwykły” okaz

Amatorski, kolekcjoner skamieniałości, Dieter Weber, odkrył skamielinę w 1970 roku w małym kamieniołomie niedaleko Holzmaden, małej wioski niedaleko Stuttgartu w południowo-zachodnich Niemczech. Günter Schweigert, kurator bezkręgowców jurajskich i kredowych w Państwowym Muzeum Historii Naturalnej w Stuttgarcie (SMNS), zobaczył skamielinę w 2019 roku podczas wizyty u Webera, a SMNS kupiło skamielinę wkrótce potem.

Skamieniałe szczątki Passaloteuthis bisulcata i skorupiaka ( Proeryon ). Zwróć uwagę na wszystkie małe haczyki, na ramionach istoty podobnej do kałamarnicy (po prawej).(Zdjęcie: Klug et al. Swiss J Palaeontol (2021); (CC BY 4,0))

Badacze natychmiast zabrali się do pracy, badając skamielinę. Odkryli, że skamielina to dobrze znany gatunek Passaloteuthis laevigata, którego skamieniałe szczątki znaleziono w Europie i Maroku w skałach datowanych na okres Toarku (183–174 mln lat temu). P. laevigata był małym stworzeniem z rostrum w kształcie naboju o długości prawie 9,3 cm; każde z 10 ramion miało do 9 cm długości i miało podwójne rzędy haczyków. Te haczyki, w sumie 400, pomagały P. laevigata chwytać śliską ofiarę, powiedział Klug.

„U tego osobnika była dwa zmodyfikowane ramiona z dużymi haczykami” – zauważył Klug. „Przypuszczamy, że były one używane do krycia i prawdopodobnie miały je tylko samce, podczas gdy u samic wszystkie 10 ramion było podobnych, ale nie mamy na to jeszcze dowodów.”

Ilustracja skamieniałych szczątków. Zwróć uwagę na rostrum belemnita (po lewej) i duże haki (po prawej).(Zdjęcie: Klug et al. Swiss J Palaeontol (2021); (CC BY 4,0))

Belemnity wymarły, ale skamieniałości ujawniają, że miały wewnętrzną powłokę otoczoną mięśniami i skórą, powiedział Klug. Powiedział, że ci silni pływacy poziomi aktywnie polowali na stworzenia morskie, w tym ryby i skorupiaki, a z kolei na nie polowały rekiny i podobne do delfinów drapieżniki, znane jako ichtiozaury.

Nie jest więc zaskoczeniem, że ten belemnit zjadał skorupiaka z rodzaju Proeryon, który miał szerokie i płaskie ciało podobne do homara oraz długie, smukłe szczypce, powiedział Klug. Jednak Proeryon był słabo zachowany, więc „uważamy, że jest to pozostałości starej skóry (wylinki)”. „Raki usuwają znaczną część wapnia ze skorupy, zanim ulegną linieniu, ponieważ później umieszczają ją w nowej skórze”.

Głowonogi (grupa obejmująca ośmiornice, kałamarnice i łodziki) „uwielbiają jeść tą starą skórę” – dodał Klug. „Większość [wylinki] znajduje się między ramionami belemnita, dość blisko jego pyska, więc jest prawdopodobne, że belemnit rzeczywiście się nią żywił”.

Niektóre części belemnita są dobrze zachowana, w tym rostrum i ramiona ale większości ciała brakuje. Dlatego „zakładamy, że większy drapieżnik zjadł większość belemnita” – powiedział Klug.

Co zjadło belemnita?

Głównym kandydatem na „zabójcę” belemnita jest wczesny rekin jurajski Hybodus hauffianus. Opisana wcześniej skamielina H. hauffianus była wypełniona pozostałościami belemnitów, w tym dziesiątkami rostrum.

Skamieniałość (po lewej) i ilustracja (po prawej) rekina jurajskiego ( Hybodus hauffianus ), który zjadł zbyt wiele rostrum belemnitów, co prawdopodobnie doprowadziło do jego śmierci. Zwróć uwagę na (C) – rysunek przedstawia powiększone rostrum belemnitów.(Zdjęcie: Klug et al. Swiss J Palaeontol (2021); Zdjęcie: R. Böttcher (Copyright Staatliches Museum für Naturkunde w Stuttgarcie); (CC BY 4.0))

Ten konkretny H. hauffianus „prawdopodobnie wpadł na rój belemnitów i był zbyt entuzjastycznie nastawiony do tego: zjadł około 200 z nich, ale zapomniał o nie zjadaniu rostrum, w ten sposób zatkał się jego żołądek, co ostatecznie go zabiło” – powiedział Klug.

Inni podejrzani o zabójstwo belemnita to duże ryby drapieżne, takie jak Pachycormus i Saurorhynchus, krokodyl morski Steneosaurus oraz ichtiozaury Stenopteryg, których skamieniałe szczątki w żołądkach zawierały duże haczyki belemnitów, napisali naukowcy w badaniu.

Badanie zostało opublikowane online 29 kwietnia w Swiss Journal of Palaeontology .

Źródło: Laura Geggel

Fossilized leftover falls as sources of palaeoecological data: a ‘pabulite’ comprising a crustacean, a belemnite and a vertebrate from the Early Jurassic Posidonia Shale

Zdjęcie: Klug et al. Swiss J Palaeontol (2021); (CC BY 4.0)

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x