Autopsja ujawnia wyraźne różnice w komórkach mózgowych osób z depresją!

Porównanie tkanek mózgowych pobranych od osób, które zmarły w wyniku samobójstwa, po raz pierwszy połączyło przewlekłą depresję z gwałtownym spadkiem liczby określonych rodzajów wspomagających komórek nerwowych.

Chociaż odkrycie nie wskazuje na przyczynę spadku i nie koniecznie opisuje, w jaki sposób większa liczba komórek może chronić zdrowie psychiczne – jeśli w ogóle – ustanawia nowy obszar badań, który pewnego dnia może doprowadzić do wczesnej diagnozy i leczenia depresji.

Naukowcy z Douglas Mental Health University Institute i McGill University w Kanadzie przeanalizowali tkankę mózgową pobraną od 10 mężczyzn, u których zdiagnozowano depresję, którzy zmarli z powodu samobójstwa. Porównano ją z 10 próbkami tkanki pobranymi podczas sekcji zwłok z różnych obszarów mózgu mężczyzn, którzy zmarli nagle bez diagnozy zdrowia psychicznego. Szczególnie interesująca była liczba neuronalnych komórek glejowych zwanych astrocytami, które są rodzajem komórek nośnych.

Wcześniejsze badania potencjalnych różnic w anatomii mózgu między osobami z przewlekłą depresją a osobami bez niej wskazywały na rolę sieci komórek wspierających w mózgu, szczególnie w obszarach takich jak kora przedczołowa i ciało migdałowate. Takie tkanki pomocnicze odgrywają ważną rolę w przemieszczaniu się składników odżywczych, utrzymywaniu równowagi naładowanych cząsteczek i leczeniu urazów mózgu i rdzenia kręgowego.

Depresja charakteryzuje się szeroką gamą objawów i zachowań, w tym zmniejszeniem lub brakiem odczuwania przyjemności, ciągłym poczuciem winy lub żalu, utratą apetytu oraz, w niektórych przypadkach, intencją samookaleczenia. Sposób, w jaki te cechy mogą wyłonić się ze zmian w komórkach, które po prostu udzielają pomocnej dłoni naszym szlakom neuronowym, pozostaje wielką niewiadomą.

Co ciekawe, w ostatnich latach wyszło na jaw, że astrocyty mogą być bardziej zaangażowane w komunikacyjną stronę wyzwalania nerwów, czyniąc z nich nie tylko opiekunów, ale także potencjalnych strażników ruchu o znacznie bardziej dynamicznej odpowiedzialności. Ustalenie, w jaki sposób te różne funkcje astrocytów mogą być powiązane z objawami depresji, wymaga zbadania ich struktury i biochemii, co nie jest najłatwiejszą rzeczą do zrobienia w żywym mózgu.

W przeszłości naukowcy poczynili pewne postępy, znajdując białko wspólne dla wielu komórek ssaków, zwane kwaśnym białkiem włókienkowym (lub GFAP), które nie jest wyrażane w dużych ilościach przez astrocyty w mózgach osób, u których zdiagnozowano depresję. Warto mieć to na uwadze, ale astrocyty produkujące GFAP stanowią mniejszość w całej populacji. Dlatego badacze szukają sposobów na identyfikację i porównanie innych cech astrocytów.

Wimentyna to kolejny rodzaj białka wyrażanego przez ludzkie komórki, który jest używany do nadawania struktury pewnym komórkom. W przeszłości wimentynę wiązano również z patologią mózgu, co czyni ją wartym uwagi celem badań w kontekście zdrowia psychicznego.

“Przeanalizowaliśmy astrocyty w mózgu poprzez barwienie określonych białek znajdujących się w ich strukturze – wimentyny i GFAP” – mówi neurolog Liam O’Leary, który wykonał to badanie na Uniwersytecie McGill.

“Barwienie wimentyny nie było wcześniej stosowane w tym kontekście, ale zapewnia jasny, kompletny i bezprecedensowy obraz całej mikroskopijnej struktury tych komórek”.

Porównania między różnymi rodzajami astrocytów były wymowne. Podobnie jak komórek GFAP, astrocytów wykazujących ekspresję wimentyny było znacznie mniej w próbkach tkanki mózgowej pobranych od mężczyzn z depresją. Ale różnice między nimi w korze przedczołowej były aż dwukrotnie większe w przypadku komórek wimentyny, co silnie implikuje rolę tego szczególnego rodzaju komórki podtrzymującej.

Odkrycia stanowią tylko mały element układanki stojącej za przewlekłą depresją. Jesteśmy bardzo daleko od zbudowania kompleksowego modelu, który połączy dyskretne typy komórek ze spadkiem nastroju i przyjemnością. Jest wysoce prawdopodobne, że gdy dowiemy się więcej, stanie się jasne, że wiele typów komórek, ścieżek i struktur może spowodować powstanie tego, co jest obecnie jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności na całym świecie. Ale dla osób z tą chorobą świadomość naukowców posuwających się naprzód w zrozumieniu fizycznych podstaw ich zdrowia psychicznego daje nadzieję na lepszą diagnozę, skuteczniejsze leczenie, a nawet powrót do zdrowia.

“Obiecującą wiadomością jest to, że w przeciwieństwie do neuronów, mózg dorosłego człowieka nieustannie wytwarza wiele nowych astrocytów” – mówi starszy autor i psychiatra z McGill University, Naguib Mechawar.

“Znalezienie sposobów, które wzmocnią te naturalne funkcje mózgu, może złagodzić objawy u osób z depresją”.

 

Źródła: Mike Mcrae / Science Alert

Widespread Decrease of Cerebral Vimentin-Immunoreactive Astrocytes in Depressed Suicides

Glial reduction in the subgenual prefrontal cortex in mood disorders

Low glial numbers in the amygdala in major depressive disorder

Astrocytes integrate and drive action potential firing in inhibitory subnetworks

Glial fibrillary acidic protein immunoreactivity in the prefrontal cortex distinguishes younger from older adults in major depressive disorder

Vimentin immunoreactivity in normal and pathological human brain tissue

Study links brain cells to depression

UN health agency reports depression now ‘leading cause of disability worldwide’

Zdjęcia: GerryShaw, CC BY-SA 3.0 / Wikimedia Commons

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x