Naukowcy odkryli że pustynne gekony świecą neonową zielenią w świetle księżyca

Gekon pustynny z Namibii ma błyszczące, świecące w ciemności fragmenty skóry, które w świetle księżyca świecą neonową zielenią. Mechanizm, który wytwarza jej blask, nigdy wcześniej nie był widziany u zwierząt lądowych z kręgosłupami.

Pachydactylus rangei mają półprzezroczystą skórę z dużymi, żółtawymi pręgami po bokach i pierścieniami otaczającymi oczy. Znaki jaśnieją, gdy pochłaniają bardziej niebieskie światło księżyca.

Fluorescencję – gdy światło jest absorbowane, a następnie emitowane na dłuższych falach – stwierdzono u innych gadów i płazów, wytwarzana jest przez ich kości lub wydzieliny chemiczne w ich skórze. Jednak Pachydactylus rangei generuje swoje światło za pomocą komórek pigmentowych skóry, które są wypełnione kryształami guaniny. Komórki te, zwane chromatoforami, były wcześniej łączone z kolorem skóry u gekonów i jaszczurek, ale jest to pierwszy dowód na to, że umożliwiają one również gekonom świecenie w ciemności.

Według Animal Diversity Web (ADW), bazy danych dzikich zwierząt utrzymywanej przez University of Michigan’s Muzeum Zoologii, gekony wykorzystują swoje duże, błoniaste łapy do kopania w drobnym piasku i są głównie aktywne w nocy.

W 2018 roku autorzy badania odkryli, że kameleony mają kości, które świecą przez skórę. To odkrycie skłoniło naukowców do poszukiwania “ukrytego świecenia” u innych gadów i płazów – powiedział współautor badania Mark Scherz, badacz ze stopniem doktora w Adaptive Genomics Group na Universität Potsdam w Niemczech.

David Prötzel, główny autor tych badań i doktorant w Bawarskiej State Collection of Zoology (ZSM) w Monachium, trzymał gekony P. rangei w domu i kiedy oświetlił je światłem UV odkrył, że świecą na zielono. Następnie badacze przebadali 55 próbek P. rangei z ZSM w świetle UV, znajdując dowody na fluorescencję u osobników dorosłych obu płci i młodocianych.

Żółtawe paski na bokach gekona są widoczne dla innych gekonów, ale są ukryte przed drapieżnikami atakującymi z góry. (Zdjęcie: David Prötzel (ZSM / LMU))

U innych fluorescencyjnych płazów, takich jak żabka w kropki ( Boana punctata ), “swiecenie” pochodzi od substancji chemicznej krążącej w układzie limfatycznym. A gady, takie jak kameleony i ropuchy z rodzaju Brachycephalus, wykazują fluorescencyjne kości w obszarach ciała, gdzie ich skóra jest bardzo cienka.

„Właściwie okazuje się, że całkiem sporo innych gatunków, w tym gekony, ma wystarczająco przezroczystą skórę, aby fluorescencję ich kości można było zobaczyć w wystarczająco silnym świetle UV” – powiedział Scherz.

Ale u Pachydactylus rangei jaskrawozielony blask pochodził z chromatoforów. Chociaż chromatofory nie były wcześniej związane z fluorescencją u gekonów, zgodnie z badaniami wiadomo, że fluoryzują u niektórych gatunków ryb rafowych. Gekon Pachydactylus rangei jest pierwszym znanym gekonem posiadającym dwa rodzaje chromatoforów: jeden fluorescencyjny i taki, który nie jest fluorescencyjny.

Widziane od dołu w świetle ultrafioletowym, charakterystyczne łapy Pachydactylus rangei, jak również wyraźnie rozłożone obszary fluorescencyjne, stają się widoczne. (Zdjęcie: David Prötzel (ZSM / LMU))

Blask wytwarzany przez te komórki jest jaśniejszy niż blask emanujący z kości kameleona i jest jednym z najjaśniejszych przykładów fluorescencji u zwierząt lądowych – podali autorzy badania. Takie świetliste znaki wzdłuż dolnej części ciała i wokół oka byłyby dobrze widoczne dla innych gekonów, „ale byłyby ukryte przed drapieżnikami, takimi jak sowy czy szakale” – powiedział Scherz.

Chociaż naukowcy nie wiedzą, w jaki sposób większość zwierząt wykorzystuje swoją fluorescencję, położenie i jasność tych znaków, a także ich widoczność w suchym środowisku pustynnym gekonów, gdzie nie ma dużo roślinności, sugeruje, że fluorescencja odgrywa rolę w interakcjach społecznych gekonów.

„W niewoli zaobserwowaliśmy, że chociaż te zwierzęta przeważnie żyją samotnie, podbiegają do siebie, aby się pozdrowić po krótkim okresie rozłąki” – powiedział Scherz. „Zlizują również skroploną parę z ciał innych. Jest więc wiele powodów, dla których możliwość widzenia się nawzajem na duże odległości byłaby przydatna dla tych gekonów” – powiedział.

Odkrycia zostały opublikowane w Internecie 11 stycznia w czasopiśmie Scientific Reports.

Źródło: Mindy Weisberger

Pachydactylus rangei Namib Sand Gecko, Web-footed gecko

Neon-green fluorescence in the desert gecko Pachydactylus rangei caused by iridophores

Zdjęcie: David Prötzel (ZSM/LMU)

Tematy:
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x