Jak powstały strefy czasowe i w jakich strefach znajdują się bieguny?

Biorąc pod uwagę, że technicznie znajdują się one w każdej strefie czasowej, może dziwić fakt, że na biegunach nie ma oficjalnych stref czasowych. Niemniej jednak grupy pracujące na biegunach lub odwiedzające je badaczy nadal ma potrzebę śledzenia i koordynowania czasu, więc z czego korzystają?

Niektórzy decydują się zsynchronizować swoje zegarki z najbliższym lub ostatnim punktem cywilizacji. Na przykład amerykański ośrodek badawczy na Antarktydzie, stacja McMurdo, używa strefy czasowej Christchurch w Nowej Zelandii, ponieważ jest to ostatnie (lub pierwsze) miasto, przez które przejeżdża większość podróżnych i skąd czerpie większość swoich zapasów.

Inne bazy używają stref czasowych swoich krajów macierzystych, podczas gdy jeszcze inne korzystają po prostu z uniwersalnego czasu koordynowanego (UTC), następcy Greenwich Mean Time (GMT).

Ci z nas, którzy nie odwiedzają biegunów, również polegają na UTC. Wyrażamy naszą porę dnia jako funkcję tego, jak daleko jesteśmy od Greenwich, ale nie zawsze tak było. Jak więc powstał system stref czasowych, którego używamy dzisiaj?

Przed standaryzacją na całym świecie istniały tysiące czasów lokalnych, generalnie opartych na pozycji Słońca. Jednak nawet po tym, jak zegary stały się powszechne, dwa miasta znajdujące się w niewielkiej odległości od siebie czasami miały bardzo różne wyobrażenia o tym, która jest godzina w danym momencie. Zwykle przyjęty czas dla danego miasta był często przynajmniej częściowo oparty na pozycji Słońca. Brak jakiejkolwiek ostatecznej standaryzacji nie stanowił większego problemu, ponieważ większość ludzi nigdy nie oddalała się zbyt daleko od domu.

Jednak kiedy ludzie zaczęli masowo podróżować na duże odległości, ustanowienie uniwersalnego czasu stało się ważniejsze; w 1675 roku GMT został wymyślony w Królewskim Obserwatorium w Greenwich i chociaż jego pierwotnym celem nie była tylko standaryzacja czasu (chodziło o określenie długości geograficznej na morzu), ludzie szybko dostrzegli jego potencjał.

Wraz z rozwojem transportu i komunikacji, potrzeba posiadania standardowego pomiaru czasu stawała się coraz bardziej oczywista. W związku z tym w 1840 r. Great Western Railway w Wielkiej Brytanii przyjęło GMT jako standard dla swojego harmonogramu, a do 1847 r. wszystkie brytyjskie firmy kolejowe korzystały z GMT.

Królewskie Obserwatorium zaczęło telegraficznie podawać czas w 1852 r., a do 1855 r. 98% zegarów publicznych w Wielkiej Brytanii wyświetlało GMT, samodzielnie lub w połączeniu z czasem lokalnym.

To przenosi nas do drugiej połowy XIX wieku. Większość uważa, że ​​Sir Sandford Fleming był inicjatorem jednego, światowego systemu pomiaru czasu. I chociaż jego konkretne propozycje nie zostały wprowadzone w życie, jego podstawowa idea, by dzień powszechny zaczynał się w Greenwich, została ostatecznie przyjęta na Międzynarodowej Konferencji Południków w 1884 roku; tam uczestnicy konferencji zdecydowali, że linia długości geograficznej przechodząca przez Greenwich będzie głównym południkiem, na którym każdy powszechny dzień będzie rozpoczynał się o północy. (Uwaga: astronomowie woleli używać GMT zaczynającego się w południe, a nie o północy). Jeśli chodzi o powód, dla którego nazywa się to “Greenwich Mean Time”, dzieje się tak, ponieważ dzienny czas obrotu Ziemi jest nieco nieregularny, powodując odchylenie około +/- 16 minut. Aby rozwiązać ten problem, używany jest średni czas.

W ciągu następnej dekady lokalne strefy czasowe, które zostały ustanowione w poprzednich epokach, zostały w większości zastąpione przez międzynarodowy systemu 24 stref czasowych.

Jednak Amerykanie wolniej dostosowywali się do standardów. Przedsiębiorstwa kolejowe po prostu wyznaczały własne czasy, które różniły się w zależności od tego gdzie znajdowała się siedziba firmy. Obejmowało to wykorzystanie czasu ich własnej siedziby do ogłaszania przyjazdów i odjazdów na stacjach kolejowych w całej Ameryce Północnej.

Oczywiście było to niesamowicie zagmatwane dla osób próbujących jeździć pociągiem, szczególnie na głównych stacjach kolejowych, z których korzystało kilka różnych firm. Na przykład w Pittsburghu, głównym węźle kolejowym, od połowy do końca XIX wieku, działało sześć różnych firm, wykorzystujących sześć różnych systemów czasowych. Aby poznać godziny przyjazdów i odjazdów, należało sprawdzić, która firma jest właścicielem pociągu, a następnie, co wskazuje ich zegar.

Nie trzeba dodawać, że wszystko to wymagało naprawy.

Chociaż inni sugerowali wcześniej różne wersje stref czasowych dla Ameryki, to propozycja Williama F. Allena została przyjęta przez system kolei 18 listopada 1883 r., każdy zegar stacji kolejowej został zresetowany, aby odzwierciedlić nowe strefy czasowe: Międzykolonialna, Wschodnia, Środkowa, Górska i Pacyficzna..

Zupełnie inaczej niż obecnie, granice stref czasowych Allena przebiegały przez stacje kolejowe, często w dużych miastach; na przykład granica między środkową i wschodnią strefą czasową przebiegała przez Atlante, Charleston, Pittsburgh, Detroit i Buffalo.

Ten bałagan został ostatecznie wyjaśniony, gdy Kongres uchwalił ustawę o czasie standardowym w 1918 r., która ustanowiła jeden, standardowy system pomiaru czasu dla całego kraju, a nie tylko dla kolei, i wyznaczyła pięć stref czasowych przez odniesienie do południka Greenwich, ostatecznie oficjalnie doganiając pod tym względem kraje Europy.

Inne kraje w podobny sposób przyjmowały standardowe strefy czasowe również odnoszące się do Greenwich i chociaż większość z nich zrobiła to do 1929 roku, ostatni kraj, Nepal, czekał z decyzją do 1986 roku.

Aby ustawić strefy czasowe, większość krajów po prostu przesuwa czas w przyrostach godzinowych, w zależności od odległości od Greenwich. Na przykład wschodni czas letni (EDT) w USA jest wyrażony w czasie uniwersalnym jako UTC -4. Jednak w niektórych miejscach, w tym w Indiach, Iranie, Afganistanie i części Australii, stosuje się półgodzinne przesunięcie; tak więc na przykład kanadyjska prowincja Nowa Fundlandia ma jako swój standardowy czas UTC -3:30. Co więcej, w niektórych miejscach stosuje się nawet przesunięcia o kwadrans, takie jak standardowy czas Nepalu UTC +5:45. Warto zauważyć, że podczas gdy większość stref czasowych ma 15 stopni długości geograficznej (360/24 = 15), niektóre kraje, takie jak Chiny, ignorują to ograniczenie i mają jedną strefę czasową dla całego kraju.

 

Źródła: Melissa / Today I Found Out

Time Zones in Antarctica

An Act To save daylight and to provide standard time, for the United States.

UTC – The World’s Time Standard

Why Do We Have Time Zones?

Zdjęcia: Pixabay

Tematy:
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x